Su piantu de Andròmaca                                   

(Càntigu XXIV – Ott. 139-147)

 

 

Tucchesit tando Andròmaca a si sêre

in cabitana e, a boghe 'ia,

lênde in manos sa conca de su mere,

succuttende a l'isterrer custa ria:

-Pobiddu de su coro, ànima mia,

acco' chi l'as cumpridu su dovere!

Cantu gióvanu sola m'as lassadu

e orfanu su fizu! Cale fadu!

 

Ne de sa gioventura at a gosare

su fruttu de s'amore nostru caru,

giaghi prima nde l'an a irroccare

a Ìlion bentosa, o lizu raru!

Própriu goi, emmo! Ca s'amparu

fis tue 'e nois tottu chena pare,

tue de sas femìnas sa difesa,

de sas tènneras fruas fortilesa!

 

Gai a sas naves luego inimigas

nos an a gigher, presas a cadenas,

pro tattare 'e fulanu sas zibbigas

o pro servire padronas anzenas!

E tue...tue de pius m'appenas,

criaduredda mia, 'e sas fadigas

e de su tragu 'e su destinu reu

ch'ordinzadu nos at s'Olimpu intreu!

 

Cun mama tua su segnore nou

t'at a lassare fintz'a benner mannu,

che cautivu teraccu a ispannu

obblighéndeti a su cumandu sou?

O pensende calcunu a babbu tou,

pro l'aer mortu in s'iliàcu affannu

frade, fizu o babbu, 'e t'attappare

felosu a su muru at a pensare?

 

Ahi morte crudele e orrorosa!

Ca non fit cori-modde Tronu 'e gherra...

e medas nd'at cun manu poderosa

de Danaos lassadu a bucca a terra!

E s' 'ettamos che bena bundansciosa

làgrimas de margura e perra-perra

nos intendimos su coro, o fiore,

est ca fis ómine 'e giudu e valore!

 

 

 

Ma prus a mie lassas affliggida,

sole 'e sos ojos mios, prella rara,

ca istrintu in s'ora 'e sa dispidida

non m'as sa manu e, miréndemi in cara,

un'ùltima peràula porrida

chi mi resterat, che relìchia cara,

in coro pro ammentu 'e tant'omìne

in custu prangher meu chena fine!-

 

Gai sa Dolorosa; e a su teu

li torraian, pranghende a succuttu,

sas dolidoras lastimosu muttu.

Tand'Écuba a urùlos:-Fizu meu,

s'isteddu pius lùghidu 'e s'ereu,

su pius istimadu, ite corruttu

sa morte tua! Ite dolu 'e nie!

S'eroe mannu nos lu torrat chie?

 

Caru fis a sos Deos sende 'iu

e galu in sa morte t'an pensadu,

ca sos fizos ch'Achille m'at furadu

in annos d'arrebentu e disaffiu

isciaos los bendesit a Imbrìu,

a Samo, a Lemno. A tie leadu,

est beru, t'at sa vida Mirmidone,

ma ses cun mama tua in Ilione!

 

E pro cantu a s'in tundu de sa losa

t'apat Pelide de Patròclo sou

trisinadu cun atza tirriosa,

ca mortu bi l'as tue (alenu nou

però non li torresit a cumprou!),

accoti inoghe, e friscu che rosa,

sienda 'e mama tua chena patta,

che si t'aeret mortu Arcu 'e Prata!-

 

 

        Addaesegus / Indietro     -    ILIADE