|
Su piantu de Andròmaca
(Càntigu
XXIV – Ott. 139-147) Tucchesit
tando Andròmaca a si sêre in
cabitana e, a boghe 'ia, lênde
in manos sa conca de su mere, succuttende
a l'isterrer custa ria: -Pobiddu
de su coro, ànima mia, acco'
chi l'as cumpridu su dovere! Cantu
gióvanu sola m'as lassadu e
orfanu su fizu! Cale fadu! Ne
de sa gioventura at a gosare su
fruttu de s'amore nostru caru, giaghi
prima nde l'an a irroccare a
Ìlion bentosa, o lizu raru! Própriu
goi, emmo! Ca s'amparu fis
tue 'e nois tottu chena pare, tue
de sas femìnas sa difesa, de
sas tènneras fruas fortilesa! Gai a sas naves luego inimigas nos an a gigher, presas a cadenas, pro
tattare 'e fulanu sas zibbigas o
pro servire padronas anzenas! E
tue...tue de pius m'appenas, criaduredda
mia, 'e sas fadigas e
de su tragu 'e su destinu reu ch'ordinzadu
nos at s'Olimpu intreu! Cun
mama tua su segnore nou t'at
a lassare fintz'a benner mannu, che
cautivu teraccu a ispannu obblighéndeti
a su cumandu sou? O
pensende calcunu a babbu tou, pro
l'aer mortu in s'iliàcu affannu frade,
fizu o babbu, 'e t'attappare felosu a su muru at a pensare?
Ahi
morte crudele e orrorosa! Ca
non fit cori-modde Tronu 'e gherra... e
medas nd'at cun manu poderosa de
Danaos lassadu a bucca a terra! E
s' 'ettamos che bena bundansciosa làgrimas
de margura e perra-perra nos
intendimos su coro, o fiore, est ca fis ómine 'e giudu e valore! |
Ma
prus a mie lassas affliggida, sole
'e sos ojos mios, prella rara, ca
istrintu in s'ora 'e sa dispidida non
m'as sa manu e, miréndemi in cara, un'ùltima
peràula porrida chi
mi resterat, che relìchia cara, in
coro pro ammentu 'e tant'omìne in
custu prangher meu chena fine!- Gai
sa Dolorosa; e a su teu li
torraian, pranghende a succuttu, sas
dolidoras lastimosu muttu. Tand'Écuba
a urùlos:-Fizu meu, s'isteddu
pius lùghidu 'e s'ereu, su
pius istimadu, ite corruttu sa
morte tua! Ite dolu 'e nie! S'eroe
mannu nos lu torrat chie? Caru
fis a sos Deos sende 'iu e
galu in sa morte t'an pensadu, ca
sos fizos ch'Achille m'at furadu in
annos d'arrebentu e disaffiu isciaos
los bendesit a Imbrìu, a
Samo, a Lemno. A tie leadu, est
beru, t'at sa vida Mirmidone, ma
ses cun mama tua in Ilione! E
pro cantu a s'in tundu de sa losa t'apat
Pelide de Patròclo sou trisinadu
cun atza tirriosa, ca
mortu bi l'as tue (alenu nou però
non li torresit a cumprou!), accoti
inoghe, e friscu che rosa, sienda
'e mama tua chena patta, che
si t'aeret mortu Arcu 'e Prata!-
|
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |