|
Su piantu de
Achille
(Cŕntigu
XVIII – Ott. 56-65) Sas
manos, iscabados, li tzocchesin dae
Minerva 'oltados in s'istante e
de torrare a Trňia refudesin su
parrer sŕbiu de Polidamante! A
chenare degai s'approntesin... A
piangher intantu, non distante, lęsin
sos d'Argo a Pŕtroclo a consolu, cun
affettu 'e frade, prétziu e dolu. E
sa lŕstima sua Pę-velotze comintzesit
gridende a dispettia contr'a
s'ordinzu de su Fadu atrotze, subr'a
su mortu amigu de Fitia sas
manos mannas de lupu ferotze isterrende
cun tčnnera angustia, sas
piaes carignéndeli in pettora che
a li narrer:-Torra, torra, torra!- Che
leone depustis ch'in sa tana prus
no agattat sos fizos minores a
sa torrada da' una bardana e
in chirca 'e sos viles catziadores peri
buscos e baddes in mattana ch'
'essit felosu, tales sos umores fin
de Pelide, addaghi a succuttos lęsit
a narrer cun ojos alluttos: Vana
fit, sorte mala, sa prommissa chi
a Menétziu in Opunte fattei su
die chi su fizu nde li lęi! Poi
d'aer a Trňia suttammissa gloriosu
e riccu -li narei- fit
Pŕtroclo torradu! S'iscummissa d'aer
pérdidu como mi nd'abbizo e
paris sou sa morte disizo! E
gai at a esser, frade 'onu, ca
cundennados nos an ambos pare cust'ilěaca
terra a irrujare su
Fadu avversu e su Mere 'e su tronu! E
m'est Peleu aisettende in donu, ne
pius mai m'at a consolare Teti
donosa, ca su ch'est iscrittu mancu giambat chie est beneittu!
|
Giaghi
segundu a s' 'adde 'e s'usciareu destinadu
so deo a ti sighire, sas
onorŕntzias cun s'ůltimu teu non
prima, o frade caru, as a retzire chi
sa conca d'Ettňrre priameu e-i
sas armas ti nde potta 'attire! E
cun a tie in su fogu 'e giovŕnos dóighi
nde sacrěfico dardanos! Finas
a tando inoghe in sas naves as
a restare, prantu notte e die da'
sas feměnas cun ůrulos graes chi
'alanzadas m'apo cun a tie in chertos mannos! Siat deosie!- Nęsit;
e-i su samben da' sas piaes, poi
iscaldida s'abba, cumandesit de
li frobbire. Pustis s'abbandesit. Una
labia lestros pienzesin tando
sos Gregos e, fattu su fogu, in
sa trěbide che la collochesin: in
pag'ora da' onzi parte e logu sas
fiaras s'isterzu imbolighesin s'aera
allughinzende 'e ruju grogu. E,
pagu appoi, cun piedosa cura lęsin
a l'innettiare sa bruttura. Sos
pilos da' su samben azeppadu l'innettiesin
prima a Mirmidone, pustis
sa cara e totta sa persone mirendesilu
cun oju umidadu,
agontzu
istesit posca, untu e frigadu cun
un'unghentu ch'a perfessione li
cunzesit sos chi b'aiat dannos ca
fit bŕlsamu 'etzu de noe annos. Da'
conca a pęse in unu lentolu l'imbolighesin
de cŕndidu linu e
subr'a unu tůmbaru, mischinu, lu
collochesin posca pro su dolu. Infinis,
urulende a disconsolu, cun
sas manos mazéndesi su sinu, benzesin
sas isclavas e su teu comintzesin pro su gióvanu acheu. |
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |