|
Sa sùpplica de Prìamu e s’affriscione de
Achille (Càntigu
XXIV – Ott. 94-110)
Si
cagliesit su 'etzu; e su prantu, a
s'ammentu 'e su babbu, s'intendesit currer
in ojos Achille, ch'intantu, leendelu
per manu, nde pesesit dulchemente
a Priàmu. S'aundesit gai
'e succuttos sa tenda pertantu: de
sos d'Ìlion pr'Ettòrre, e pro Peleu e
pro Pàtroclo de sos de s'Acheu! Pustis,
tudada 'e làgrimas sa gana, li
rispondesit lestru Mirmidone, sos
pilos carignende e s' 'arva cana a
s'infelitze babbu d'Ilione: -Coltzu
e cinu, assiat mattana sa
vida tua! Ma coro 'e leone dês
gigher pro tuccare dae chie solu
dannos e morte at dadu a tie! Como
sêi però, betzu attrividu, accurtz'a
mie e su dolu lassamos mancari
siat su coro affliggidu, giagh'a
piangher nudda balanzamos! Custa
est sa sorte, si be-i pensamos, chi
pro a nois s'Olimpu at bordidu: prantu
est sa vida nostra e tribulia, cantu
sa de sos Deos biadia! Duas
giorras at Zeus parinales, un'a
destra, un'a manca de sa trona; dae
una dat Isse s'ura 'ona, dae
s'àtera invece isparghet males. Si
dae ambas retzin sos mortales sos
fados de s'isposu de Latona, parte
'e sa vida la passan gosende, parte
in tragos, appenu e peleende. Però
cando sas manos su Tronante in
su trógliu malignu imberghet solu, coltz'a
chie toccherat, ca su dolu die
cun die s'agattat costante, e
currit per tottue che mancante e
che cane famidu, in oriolu de
un'ora d'asséliu e d'accunortu, chena
bi lomper mai, fintz'a mortu! Tocchesit
a Peleu in zoventura onzi
gràscia de benes e de pôre, sende
'e sos Mirmidones su segnore e
leende una dea in conzuntura mancari
aeret mortale natura! Ma,
pro giogu 'e sa sorte, cuss'amore eredes
pro su rennu non l'at dadu, send'
'eo a morrer prima destinadu! Ne
su gosu 'e l'attender a betzesa s'Olimpu
cor'ingratu at dadu a mie, s'in
Ìlion mi nd'isto, a cara atzesa, a
bois cuntristende notte e die! E
galu ischimos, o betzu, ch'a tie desin
sos Fados fizos e ricchesa addaghi
da' sa Lesbo 'e Macareu fis
mere, fintz'a Ponto e a Frigeu. Ma
sicomente t'at como sa sorte boltadu
palas, sas isfidiadas peleas
bàlia e cun coro forte, c'a
piangher intantu est in debadas, ne
a Èttore ischidas da' sa morte! Àteras
proas, antzis, ordinzadas crêo
t'apan sos Deos e metzanas a tie e a sas zentes troianas!-
E
Prìamu in risposta:-O affortizu de
sos Danaos e de Zeus frua, a
sêre non m'apprettes, ca su fizu ischinde
accurtz'a custa tenda tua chen'interradu,
forte est su disizu de
lu 'ìdere e-i sa cara sua de
mi 'asare cun paternu affettu galu una 'olta ben'istrintu a pettu!
|
Adducas
m'accuntenta e su riscattu chi
cun coro ti dao mi l'atzetta e
ti lu gosa cun sa sorte 'eretta, appoi
chi sas frinas de s'imbattu t'an
gittu da' Peleu e suddisfattu sa
ch'azis unu 'e s'àteru prenetta. Custa
est s'ura mia, giagh'ancora de
'ìdere m'accansas s'Aurora!- E
miréndelu Achille a oju-tortu: -O
betzu, non provòches faeddende, ca
si ti torro a chie ses bramende est
pro more de Zeus! Poi mortu, a
Teti m'imbiesit, cumandende de
non ti lu negare s'accunortu. O
crês chi abbizadu non mi sia ch'unu deus t'at gittu a domo mia?
Niune
aiat póttidu tentare cun
s'ispera 'e resesser cust'impresa, vittinde
'e sos custòdios sa difesa, d'abberrer
su portale e de passare! Adducas
dia narrer de cagliare, a
boltas non pensera sa pretesa de
ti negare e galu 'e fagher peus própr'in
sa tenda mia e contr'a Zeus!- Si
cagliesit timinde Ilione; e
a foras Pelide chen' 'istentu che
tucchesit cun passu de leone. Non
però a sa sola: in su momentu sos
iscuderis de su Mirmidone ch'
'essesin fattu, sos ch'in accussentu, poi
'e sa morte 'e Pàtroclo, a primore teniat
isse pro fide e valore. E
custos, a sa chìnnida 'e su mere, sos
mulos e sos caddos distacchesin e,
bidinde a Ideu, lu fattesin intrare
a sa tenda e pustis sêre. Infinis,
pro cumprire su dovere, sos
pignos valorosos nde falesin dae
su carru, foras duas mantas e,
bianca, una tùniga 'e sas tantas. A
re Priàmu devian servire pr'imboligare
su corpu 'e su fizu. Si
lêsit tando Achille contivizu da'
sas antzillas de fagher frobbire e
ùnghere a Ettòrre, accalaizu distantes
da' su babbu, pro vittire chi
si potterat su 'etzu arvuriare in
lu 'ider, fintz'a lu provocare! Fattesin
gai; e cando untu e lâdu istesit dae cuddas Dardaneu, cun sa tùniga 'estidu chena neu e in sas mantas galu imboligadu, de l'agontzare si lêsit Peleu in s'iscala 'e su carru coidadu. E,
cumprida onzi cosa, abboghinende nêsit
pustis, a Pàtroclo invochende: -O
fizu de Menétziu, frade caru, non
t'inchietes s'ischeras in s'Ade chi
torrende a Priàmu pro piedade li
so su fizu! Unu
riscattu raru m'at
dadu sa troiana majestade e
parte as aer tue in su tumbàru, coment'est
giustu ch'apas, dulche prenda!- E
che torresit detzisu a sa tenda!
|
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |