PUDDEDROS
M’INTENDO REBERDES
(A Pedru Mura) Cale sorte...cale! Muen sos bentos pitzinnos nottesta a s’alzada ‘e sa Luna e in coro puddedros m’intendo reberdes su pannu currinde ‘e s’amore. Sa notte s’est fatta lugura. S’atunzu s’est fattu majia. Ohi dìccia, sa mia! Neulaghes de fogu sos ojos m’alluman tudados, trainos d’umore sas venas frittidas m’aundan in t’’ider, donosa, torrende cun risu infustu ‘e lentore a ue as connottu s’amore. E deo pius non creia ch’’Eranu poterat brottare! S’est canu su tzuffu e grae su passu b’at galu in s’atunzu ‘e sa vida fiores de mele auppados e abes cun alas d’accisu che tue amorosas...divinas. T’accùrtzia...m’astringhe... Oh fortuna! Nottesta prus manna est sa Luna.
|
POLEDRI
AVVERTO RIBELLI
(A Pietro Mura) Quale sorte...quale! Muggiscono i venti della giovinezza stanotte al primo apparir della Luna e nel cuore mi scalpitano mille poledri ribelli correndo il palio dell’amore. La notte si è fatta luce. L’autunno si è fatto magia. Oh fortuna, la mia! Oleandri di fuoco m’infiammano gli occhi già spenti ruscelli
di linfa le vene m’inondano già fredde nel vederti, Donosa, tornare col sorriso umido di rugiada dove hai conosciuto l’amore. Ed io che credevo non potesse più rinverdire Primavera! Se i capelli sono grigi e grave il passo ci sono ancora nell’autunno della vita fiori gonfi di nettare e api con ali d’incanto come te generose...divine. Avvicinati...stringimi.. Oh fortuna! Stanotte è più grande la Luna.
|
| Addaesegus / Indietro - RUJU LIDONE |