PUDDEDROS M’INTENDO REBERDES

                                      

                                        (A Pedru Mura)

 

Cale sorte...cale!

 

Muen sos bentos pitzinnos

nottesta

a s’alzada ‘e sa Luna

e in coro

puddedros m’intendo reberdes

su pannu currinde ‘e s’amore.

 

Sa notte s’est fatta lugura.

S’atunzu s’est fattu majia.

 

Ohi dìccia, sa mia!

 

Neulaghes de fogu

sos ojos m’alluman tudados,

trainos d’umore

sas venas frittidas m’aundan

in t’’ider, donosa, torrende

cun risu infustu ‘e lentore

a ue as connottu s’amore.

 

E deo pius non creia

ch’’Eranu poterat brottare!

 

S’est canu su tzuffu

e grae su passu

b’at galu in s’atunzu ‘e sa vida

fiores de mele auppados

e abes cun alas d’accisu

che tue amorosas...divinas.

 

T’accùrtzia...m’astringhe...

Oh fortuna!

Nottesta prus manna est sa Luna.

 

POLEDRI AVVERTO RIBELLI

 

                          (A Pietro Mura)

 

Quale sorte...quale!

 

Muggiscono i venti della giovinezza

stanotte

al primo apparir della Luna

e nel cuore

mi scalpitano mille poledri ribelli

correndo il palio dell’amore.

 

La notte si è fatta luce.

L’autunno si è fatto magia.

 

Oh fortuna, la mia!

 

Oleandri di fuoco

m’infiammano gli occhi già spenti

 ruscelli di linfa

le vene m’inondano già fredde

nel vederti, Donosa, tornare

col sorriso umido di rugiada

dove hai conosciuto l’amore.

 

Ed io che credevo

non potesse più rinverdire Primavera!

 

Se i capelli sono grigi

e grave il passo

ci sono ancora nell’autunno della vita

fiori gonfi di nettare

e api con ali d’incanto

come te generose...divine.

 

Avvicinati...stringimi..

Oh fortuna!

Stanotte è più grande la Luna.

 

                Addaesegus / Indietro   -   RUJU LIDONE