|
Scilla e Cariddi
(Càntigu XII – Ott. 27-33)
Restemis assustados, chena briu,
e dae manos sos remos de bottu
nde ruesin a sos cumpanzos tottu!
Gai restesit frimmu su naviu,
chena timone, in mes’a s’abbolottu!
Ma non lis permittei su disviu
e nesi:-Amigos, da’ males mazores
sende umpare nd’’essemis binchidores!
In disisperu s’ànima ch’est
rutta?
Prus diffìtzile tzertu fit sa proa
chi superemis in s’infame grutta
de Polifemo! E puru custa in coa,
pro cantu siat tempestosa, a sutta
l’amos a dare! Duncas fortza noa
ponide in su remare! E tue distante
pàssache da ‘ sa rocca, o guvernante!-
Ponzesin mente sos malefadados!
Non fentomei a Scilla, sorte dura,
ca s’aian ischidu ‘e s’istraura
in s’isteva si fin tottu cuados!
Depustis, sos cunsizos olvidados
de Circe chi neghesit s’armadura,
cun duas lantzas de brunzu in sa manu
isettei su mostre soberanu.
E sighemis… cun su coro in turmentu:
in mente passaian milli cosas…
|
ma non besseit
mancu unu lamentu
a cuddas cumpanzias corazosas!
Antzis peri sas undas ispumosas
ispinghian pius su bastimentu
cun atza e fide. E in cuss’ora grae
pius de prima curriat sa nae.
Accò ch’istrintu si faghet su
passu:
a destra bi fit Scilla, fera orrenda,
a manca fit Cariddi chi, tremenda
tragat e buttat tottu cun fragassu
in su mare faghinde un’iscagassu
de cantu agattat in donzi fatzenda!
E cando s’unda andait e beniat
d’ambas roccas sa chima toccaiat!
Incherados restemis, timizosos,
pensende ‘e non nd’’essire in sorte ‘ona!
E mentras s’orrorosu introna-introna
miraimis cun ojos dubbidosos
da’ s’ala sua Scilla ingurdona
ses cumpanzos mi lesit valorosos!
A s’ùrulu d’aggiudu mi ‘oltei
e pro s’ùltima ‘olta los bidei!
Che piscadore chi lenza tramposa
da’ un’altura ch’’ettat in su mare,
chi s’intendet su pische bicculare
nde la tirat cun manu curiosa
iscoittèndela in ària che cosa
ch’in terra ruet non podinde ‘olare,
gai Scilla cun sos amigos mios
innanti ‘e si los mandigare ‘ios! |