ANTONINU (Tonino Mario) RUBATTU

- POEMA OMERICU IN OTTAVA RIMA SARDA LOGUDORESA -

 

 

Su mostre orrendu
(Càntigu IX – Ott. 32-43)

Connoscher lu cheria e ospitales
donos retzire in furisteri logu.
Ma ne regalos ne disaogu
m’’enzesin a busciacca, solu males!
Casu friscu arrustemis in su fogu
rendende onore a sos Immortales.
Infatt’a s’’ama accollu a serentina
cun d’una fasche ‘e linna subr’a ischina.

Sa linna iscarrighesit e che tronu
frundendechela in terra rintronesit.
Fue-fue donzunu a s’assucconu
in internos cuzones si cuesit.
Su madrigadu, che pastore ‘onu,
dae sos màscios lestru separesit,
mintende sas anzadas in sa grutta
e su restu in sa mandra pius sutta.

Depustis in s’intrada pro abberru
crastu mannu ponzesit e pesante,
ch’a lu mover non sun cosa bastante
vintiduos carros cun rodas de ferru!
Appenas collochesit cuss’inserru
a mùrghere pensesit su zigante,
parte lassèndende a regottu e casu,
parte pro chena in rùstigu vasu.

Ma cando posca atzendesit su fogu
in su nos bider nesit:-Furisteris,
chie sezis? Da’ ue a custu logu
sezis bénnidos? Forsis marineris
o corsales chirchende disaogu
in sas furas de anzenos fortzeris?
A bider cussa cara, frades mios,
b’at de dare a sa vida sos adios!

Puru li nei:-Dae Ilione
fimis torrende a sa pàtria terra.
Gregos semus chi re Agamennòne
ana difesu in s’ilìaca gherra.
Ma sos Deos in mare cuntierra
nos an dadu e tribulascione.
S’ira de Zeus time e rispettosu
sias cun nois tue e generosu.-

E su zigante cun ànimu insanu:
-Furisteri, o ses brivu ‘e sentidos
o benis tue da’ meda lontanu!
Sos Deos dae nois riveridos
non lu sunu e ne Zeus soberanu,
ca semus pius d’issos atzuridos!

 

E s’a ti perdonare ‘eo m’adatto
no est tzertu pro issos chi lu fatto!

Però mi nara e cun sintzeridade:
u’est chi su navizu as tue arressu?
Inoghe accurtzu o in s’estremidade
de custa terra? E chie nd’at possesu?-
Tentesit gai de mi fagher fessu…
àteru che regalos d’amistade!
Ma deo chi de trassas so su mastru
marinu l’inventei unu disastru:

-S’istòria nostra accolla sintzera:
sa nave m’isfascesit Posidone
ue sa terra ‘ostra a ispuntone
ch’intrat in mare a fromma d’iscogliera!-
Non mi rispondet s’orrorosa fera,
ca no at de su dannu impressione,
e cun manos dannarzas, abbramidu,
duos cumpanzos mi furat famidu!

A terra los isbattit che catteddos
s’infame miseràbile assassinu,
su sàmbene isparghinde e sos cherveddos!
Depustis, cun famìne leoninu,
los ischirriolat tottu a bicculeddos
e lu consumat s’umanu ispuntinu!
In bider tant’orrore bestiale
in prantu pedo aggiudu a s’Immortale!

Pustis cando cun latte e carre umana
si ch’abbentresit su mostre orrorosu,
in mesu a s’’ama, chirchende reposu,
s’isterrijesit. Furiosa brama
de lu pùnghere in su coro pilosu
m’’enzesit tando! Ma dae sa tana
comente fagher a nd’’essire ‘ios?
Tando frenei sos istintos mios.

In lamentu isettemis s’Aurora.
E cando s’acceresit, su Zigante
s’atzendesit su fogu e, che innante,
murghesit sas berveghes tottu ancora.
Prima però de las bogare a fora
àteros duos (cosa impressionante!)
cumpagnos mi ‘occhesit su dannarzu!
Posca nd’’oghesit su bette marrarzu.

Ma a postu sou e cun fatzilidade
de lu torrare l’’enzesit sa brama!
A pasculare pustis fattu a s’’ama
rassa, bella e de rara calidade
s’avviesit frusciende. In unidade
tando sas artes giamei chi fama
m’ana dadu, pro poder vindicare
s’offesa manna e glòria meritare.