|
Su caddu de Tròia
(Càntigu VIII – Ott. 67-72)
Posc’a s’arrustu ‘e porcu ‘ettan manu
cun binu accumpanzéndelu abbundante
e Demòdoco, ‘e sas Musas amante,
comintzat a cantare pianu-pianu.
Ma Ulisse:-O divinu cantante,
si mi l’atzettas, su cantu galanu
cherz’onorare in cust’occasione
cun cust’ischina d’àbrinu sirvone.-
Si nd’allegrat s’infelitze poeta
de su cunsideru e de s’onore
e bi l’atzettat cussu cantu ‘e petta.
Pustis balu d’Itàca su Segnore:
-O Demòdoco, de Zeus fiore,
tue rendes melódica e perfetta
sa de sas Musas dulche poesia!
Ma como inte’custa proposta mia:
De sos Acheos a perfessione
sas impresas connosches tottu cantas
e cun sa cetra amiga nos ispantas
e nos pienas d’ammirascione.
Prite, edducas, de su caddu non cantas
chi fattesit Epeu in Ilione
|
e ch’a Tròia
costesit mala rutta
si sos gregos eroes l’an allutta?-
E Demodòco, prenu d’Elicona
de sos Acheos sa faltza partèntzia
ammentat dae sa troiana zona.
Su caddu ponet posca in evidèntzia
de linna, tuvu, de rara imponèntzia,
ue sa gioventura forte e bona
si cuesit d’Argo e Ulisse mannu
detzisu a la leare cun s’ingannu.
Ite nde fagher de su caddu immensu
discutiat sa troiana zente.
Chie de lu derruer prontamente
proponiat, chie, in àteru sensu,
de che lu ‘ettare pretzisamente
da’ una rocca e chie de su pensu
de lu lassare a sos Deos in votu.
S’ùltima ‘inchet, fatale pro tottu!
De su fogu pustis cantat su dannu,
su fue-fue ‘ e sa zente atturdida
e sa d’Ulisse a Deifobo isfida,
cara a cara, chena perunu ingannu.
Sa protessione ‘e Minerva dechida
e d’Ilione donz’àteru affannu.
Ma non resistit s’Eroe a s’ammentu,
gai in prantu si ‘oltat su cuntentu |