|
Sa tela de Penèlope
(Càntigu II ^ - Ott. 15-23)
-O Telemàcu, s’ira che dimustras
duru ti rendet fintzas su faeddu!
Pintadu nos as d’ànimu nieddu
tantu chi nos offendes e non lustras!
Prenu ‘e fele cun nois ti mustras
ca s’ódiu t’annappat su cherveddu!
Ma sa neghe de tottu sos affannos
l’at mama tua, ch’est mastra ‘e ingannos!
Sun battor annos chi si leat giogu
de tottu nois! Cun faltzos umores
prima in coro nos acchiccat su fogu
pustis nos beffat sena prus pudores.
E si semus ancora in custu logu
narrer nos deves, no, destruidores,
ca primma ‘e oe t’aimus lassadu
s’issa non nos aiat coglionadu!
Una die nos nesit sa femìna
che de Icàriu est onore e bantu:
-M’iscultade, o zente, dae tantu
isettades su “Si” de sa reina;
e dadu ch’in su regnu ‘e Proserpina
ch’est tzertu Ulisse, chi cumpre unu mantu
pro sogru meu su tempus mi dades
innant’’e fagher su chi suspirades!
Non cherzo, no, chi cand’’enit
sa morte
Laerte de su pignu siat sena;
troppu manna diat esser sa pena
e-i s’atzottu meressidu e forte!-
Cun trampas e rusas de custa sorte
incantadu nos ada sa Sirena!
Pro tres annos duresit custu dannu
poi iscobertu bi l’amos s’ingannu!
Un’antzilla sintzera nos at nadu
s’atrùssia vile, iscobiendechela!
A totta die tessiat sa tela
dae puddiles a sole caladu.
|
Ma, a de notte,
su ch’aiat filadu
l’iscontzaiat a lughe ‘e candela!
A malu coro, a iscóbiu fattu,
l’at dévidu cumprire s’apparattu!
Com’intende, o Telémacu, s’avvisu
e bois puru, gregos, iscultade:
dae Icàriu b’at netzessidade
ch’a mama tua che mandes detzisu;
ca de nois pius si leat risu
ne sos pibios nos faghen piedade!
E s’est beru chi bramas paghe e gosu
cheret ch’in presse si chirchet s’isposu!
Ma si penserat de ponner in usu
sas artes chi dadu l’ada Atena,
(cosa ch’in Grècia non s’est bida prusu
chi ne Tiro, Micene e Alacmena
aian!) iscas chi nois s’abusu
lu sighimos, mancari in domo anzena!
E si nd’at aer issa onore mannu,
tue de tzertu nde patis su dannu!-
«Dae me –li nat tando infuriadu
de Penelòpe s’istimadu fruttu-
favore pretendides gai brutu
a dannu ‘e chie sa vida m’at dadu’
E si torrerat cuddu disdicciadu
e lu ‘iderat s’amore derruttu!
De sas Fùrias s’ira malaitta
det invocare sa mama traitta!
No isperedas d’’ider cussa die
c’a mama mia non bos la leades!
Bolta-‘olta mezus bos cumbidades
e lassade d’arruinare a mie!
Ma già chi mi narades deasie
e d’iscialare a longu pensades,
est dae Zeus ch’invoco sa gràscia
chi finedas tottu ‘ois in disgràscia!» |