|
Invocascione e argumentu
de su Poema
(Càntigu I – Ott. 1-12)
Musa , chi de poetas tenes cura,
a mie puru l’ammustra su sinu,
pro chi d’Ulisse su tristu destinu
nerza a sa Sardigna, e-i sa pura
dulche ‘oghe de Omero divinu
Campidanu l’intendat e Gaddura.
Longa est s’istrada e aggiudu imploro
pro t’onorare, Musa ‘e Logudoro.
Tzedit Tròia a su gregu ingannu
poi ‘e s’esser de glòria ‘estida
finit sa gherra e sa dipartida
pro donzi coro est cunfortu mannu.
De sa cuntierra tzessadu s’affanu
de nou paret comintzet sa vida.
Su pensamentu como est unu solu:
torrare a domo lestros che a bolu.
Milli terras visìtan sos Eroes
ca de Ulisse est cussu su disizu;
però non ponen mente a su cunsizu
de non toccare sos càndidos boes
sacros a su Sole, e ndan fastizu!
(Lettore, contr’a Deos non bi proes!)
Lampos e tronos lis mandat s’Eternu:
Ulisse solu iscampat a s’Avernu!
In domo sua ch’est donzi soldadu
godinde in paghe santa su reposu.
Solu a Penèlope mancat s’isposu,
solu Telémacu orfanu est restadu.
In su d’Ogìgia s’Eroe ch’est dadu,
ue Calipso nd’at amore e gosu.
Bella est sa dea e bellu est su logu:
Ulisse pranghet e cussu est s’isfogu.
Donzi divinidade nd’est toccada,
ma Nettunu in bucca tenet fele,
ca s’Eroe cun astrùssia crudele
a Polifemo intzegadu l’ada!
Como però s’Etìope fidele
festa manna pro Issu at approntada.
A cuddas terras tuccat Posidone
cando in s’Olimpu b’at riunione.
D’Agamennòne ammentat sa sorte
Zeus eternu, su primu oradore:
Clitennestra a su Re bonu e forte
umpare a Egistu traittore
an pugnaladu, déndeli sa morte!
Ma Oreste lu vìndicat s’onore,
|
si appenas s’abbizat
de s’intrigu
bocchit sa mama cun s’infame amigu!
«Fizu ‘e Saturnu, babbu ‘e
nois tottu,
-li narat tando s’immortale Atena
retzidu an sos reos malu atzottu
dae Oreste e sa giusta pena!
D’Odisseu però ch’in terra anzena
passat dies ‘alu in abbolottu,
non nd’amos piedade e ne de chie
l’isettat suspirende notte e die!
Si nde tenes in coro affriscione
-sa Dea ottora cun boghe accorada-
a fiza tua faghe consolada
e lu libèra da’ cussa presone.
In Tròia, pro ch’esserat conchistada,
mustradu ti at manna devossione!
Non lu sias cun isse isfidigadu
e cumanda chi ‘enzat liberadu!»
«Fiza, proite ch’inculpas a mie
de sa cundanna dada a Odisseu?
Nettunu, re ‘e su mare, frade meu,
a isse dat mattana e puru a tie!
Pro chi Ulisse nd’’essat da’ inie
pensamos de calmare cussu deu.
Non creo chi s’est cussa sa sentèntzia
cherfat Nettunu fagher resistèntzia!»
«De Giunone istimadu fiore,
de onzi Re su cumandante beru,
màndalu a Mercùriu imbasciadore
a Ogìgia, chi nois de abberu
cherimos chi disterru e disisperu
tzessen luego a s’ìtacu Segnore.»
Pustis ancora Minerva divina
in ojos tinta de lughe asulina:
-A Calipso, dae sas tritzas bellas,
si nerzat su ch’inoghe amos detzisu,
pro ch’a s’Eroe li torret su risu
in las intender sas bonas novellas.
A Telemàcu deo do s’avvisu
chi appenas si tudan sas istellas
novas d’Ulisse andet a chircare,
chi det Pilo e Isparta visitare.-
Chi ‘enzat Odisseu liberadu
lu senténtzian tottu in su momentu.
Minerva tando, prus lèbia ‘e su ‘entu,
d’oro caltzada, cun su bratzu armadu,
che curret dae cuddu comitadu
ch’a Telémacu dat pena e attraghentu.
Sas frommas suas lassat prontamente
pro si ‘estire ‘e su corpus de Mente . |