ANTONINU (Tonino Mario) RUBATTU

- POEMA OMERICU IN OTTAVA RIMA SARDA LOGUDORESA -

 

 

S’abbratzu
(Càntigu XXIII – Ott. 27-38)

Sos Deos de s’Olimpu abitadores
de attarzu su coro ti l’an fattu!
Poi de annos vinti in su palattu
retzis s’isposu cun tales umores!
Cando mancu sos peus pedidores
merìtan goi trattamentu ingratu!-
Posc’a Euriclea:-Mama cara,
cand’as tempus su lettu mi prepara!-

«Disprétziu ne supèrbia, o valorosu,
-li rispondesit cun frenadu affettu-
sento pro te, ne su coro in difettu
tenz’eo, ma prudente e suspettosu!
Euriclea, appróntali su lettu,
fora ‘e s’istàntzia sua, modditzosu,
su ch’at isse matessi costruidu!»
Gai ancora tentesit su maridu!

Cun ira tando Ulisse:-It’apo intesu?
Notìscia trista e mala mi das tue.
Su lettu meu ch’est in aterue?
Mancari forte e gióvanu, a pesu,
nemos l’ispostaiat da’ inue
lu sistemei, a terra ‘ene presu!
Solu unu deus fagher lu podiat!
Òmine no, pro cantu forte siat!

Che su meu de lettu resistente
creo in mundu che nd’apat unu ebbia!
Deo, chena peruna cumpanzia,
mi lu fattei, che mastru valente!
Birde una pianta, imponente,
in sa corte creschiat de olia:
sos rattos amorosos li seghei
e unu muru a s’intundu fraighei.

Poi segadas sas naes mazores
l’affianzesi de sa cobertura.
Cun bistrales de brunzu e cun suores
desi a su truncu sa giusta misura;
e cun s’iscuadra, impittada cun cura,
li desi forma. Sos rattos minores
l’apparizei cun sa pianitta
fintza de onzi mìnima frunzitta.

Cun berrinas de vària mannesa
istampas bi fattei tott’in tundu
pro b’incastrare, fisséndelu a fundu,
oro, abóliu e prata pro bellesa;
sa gianna e sas ventanas pro difesa
sistemei massitzas. In su mundu
de lettu non nd’agattas parinale
e a lu mover benit troppu male!

 

S’ancora est goi nàrami, t’imploro!
O s’invece mutzadu l’ana e giuttu
lontanu dae domo, ca l’ignoro!-
Pro Icarea donzi dùbbiu est ruttu!
S’intendesit mancàreli su coro
e incherada, pranghende a succuttu,
a su tuju sos bratzos li ‘ettesit
e baséndelu, istrinta, li naresit:

-Non t’arrenneghes, no, caru maridu,
si sàbiu che sempre ses ancora!
Sos Deos de s’olìmpica dimora
nos an sos mezus annos impididu!
E solu cando t’apo connoschìdu
de t’abbratzare m’est pàrfida s’ora.
Perdónami si fritta so restada
giaghì timia d’èssere trampada!

Si de Zeus sa fiza, Elena ermosa,
non s’esserat cun Pàride amantada
e prevididu aeret chi torrada
fit a Isparta lezìttima isposa,
non fit sutzessa sa fua ‘irgonzosa
ch’at s’erèntzia sua infamada!
Ne aimis connottu d’Ilione
luttos, piantos e distrussione!

Ma chi ses de Laerte su fiore
sa proa prus segura mi as dadu
cando su lettu nostru as fentomadu!
Deo, tue e sa fiza d’Attore
ischiamis s’allega! Arribbadu,
non timas, già ti l’apo cun amore!
Solu tando su coro s’est abbertu
ch’esser podiat pius dulche, tzertu!-

Nende gai in ojos su piantu
l’abbundait, in caldu disaogu,
e puru cuddos chizos siccos tantu
daian a sas làgrimas isfogu:
istringhéndesi appare fin a cantu
de su gosu parian in su logu!
E fit donzi carignu, onzi lamentu
de tantos annos pérdidu s’ammentu!

Unu a s’àteru istesin abbratzados
cara cun cara miréndesi umpare,
che navigantes, cuntentos, ch’in mare
an pérdidu sa nave e affogados
timìana sa vida ‘e bi lassare,
mentre bruttos de sale, isfiancados,
tòccana salvos sa terra bramada!
Gai sa còppia d’Ìtaca famada!