|
Sa vinditta
(Càntigu XXII – Ott. 1-11)
Sas bestes cinas tando si nd’’oghesit
dae dossu s’itàcu campione
e, d’iscattu, cun s’arcu si puntesit
minettosu in s’intrada ‘e su salone.
Depustis cun determinassione
innanti a pes sas fritzas collochesit
nende:-Amantes, superada sa proa
balet sa pena nde tente una noa!-
Narende gai su ferru dannarzu
contr’Antino puntèsidi cun atza.
Prena ‘e ‘inu de oro una tatza,
cun orijettas, si fit a s’isgarzu
accostende sa prus pérfida ratza
d’Eupite, e ne chi cuss’attarzu
fit pro a isse sa paga funesta
podiat pensare in mesu a tanta festa.
Muidende che bentu in notte mala
ch’’esseit dae s’arcu sa saetta,
sa ‘ula trabasséndeli cumpleta
e mustrende sa punta a s’àter’ala!
Li ruesit sa tatza e in sa sala
falesit de fiancu, a sa ‘eretta!
Dae nares su samben in piena
brotaiat sicchéndeli ‘onzi vena!
Cun s’ùltima mortale iscalcanzada,
poninde fine a s’atrotze agonia,
boltulesit sa mesa apparitzada
donzi alimentu abbaunzende ebbia!
Atturdida totta sa cumpanzia
iscattesit che molla, isperasciada,
chirchende un’arma peri calchi muru.
Ma che fin tottas in logu seguru!
Nesin tando, a un’ira, tott’umpare:
-Custa ‘olta su bratzu t’est nefastu,
o furisteri, e lu deves pagare
su ch’at fattu in Itàca ùltimu guastu!
A sos ‘unturzos in orrendu pastu
t’amos, comente méritas, a dare!
S’ómine ch’as colpidu pro errore
fit de nois Amantes su fiore!-
|
“Canes isbirgonzados,
creiazis
chi non nd’essera a Ìtaca torradu!
Cojuare inoghe cheriazis,
gai m’azis sa domo profanadu!
De sas antzillas azis abusadu,
ne Deos, ne sa zente timiazis!
Como però sos contos mi rendide
e intreu su male pianghide!”
Grogàntzula sa cara e biaitta
lis diventesit e, cun oju reu,
de fuire donzunu a sa vinditta
fit pensende. Ma nesit Polibeu:
-Giaghì ses tue su veru Odisseu
recuidu a Itàca beneitta,
nos isculta però, mancari chentu
tenzas motivos de risentimentu!
Unu, unu ebbia fit s’aunzadore
de onzi trassa , cre’, a dannu tou:
millu in terra, in su sàmbene sou,
Antino, su perversu traittore!
Non lu faghiat pro sintzeru amore,
ma pro vile interessu! Su re nou
cheriat esser d’Ìtaca e tentadu
at de ti ‘occhire su fizu adoradu!
Ma una fritza in bula a ricumpensa
Zeus l’at postu invece ‘e sa corona!
Sa zente tua, Ulisse, la perdona
e misericordiosu a esser pensa.
Vinti ‘ulos de sa ratza prus bona
t’amos a dare e oraria immensa
e brunzu e cantu bramas tue ancora!
Ma dae pettus s’ira ‘ògache fora!-
E miréndelu Ulisse a oju tortu:
-Si mi daeras tue tottu cantu
su chi possedis e aterettantu
fatteran tottu, mìseru cunfortu
dia oe proare! Solu mortu
onzunu ‘e ‘ois mi dat paghe e bantu!
Duncas bos retstat solu ‘e seberare
s’a fuire cumbenit o gherrare!
Ma chi fuedas fàtzile non creo
s’apo tottu a puntinu ordivinzadu.
Su dannu ch’azis fattu e minettadu
lu pagades comente cherzo deo!
Piedade non tenzo e non m’arreo
chen’aer prima sos contos pattadu!-
Si lis ammoddighesin coro e ancas
a las intènder sas minettas francas! |