ANTONINU (Tonino Mario) RUBATTU

- POEMA OMERICU IN OTTAVA RIMA SARDA LOGUDORESA -

 

 

Su cane Argo
(Càntigu XVII – Ott. 37-41)

Mentres fini cumprinde s’arrejonu,
Argo, d’Ulisse cane geniale,
dae su muntonarzu ‘e su corrale
s’abbizesit de s’ìtacu padronu.
S’Eroe l’allevesit s’animale,
sena nd’aer però profettu ‘onu.
Fit bonu a tottu: a catza de sirvones,
de lèpperes, de chervos, de matzones!

A isse prus niune pensaiat
s’in mesu a su ledàmine corcadu
cun su corpus de tzeccas semenadu
chena briu perunu s’istaiat!
Proesit tragu e fele su Famadu
ca fit vint’annos chi non lu ‘idiat
e, frobbida una làgrima a s’accua,
nesit a su pastore in domo sua:

-O Eumeu, gia bi cheret atza
a permitter ch’unu cane simìle
vivat frundidu in logu gai vile!
Nàrami si balente fit in catza
o si ‘aliat pagu, che sa ratza
ch’allevat pro bellesa chie est nobìle.-
E su porcarzu:-D’Ulisse su ‘antu
fit custu cane e d’Ìtaca s’ispantu!

A l’aer bidu in èpocas passadas
sende presente inoghe su Mere!
Tando sì chi faghiat piaghere!
A s’arrastu sas feras prus cuadas
nd’’essian fora, a morte destinadas!
Como est solu isse puru; e su dovere
non lu faghen pius sos servidores
cando non los cumandan sos Segnores!-

Nesit; e cun su coro in abbolottu
intr’’e domo ch’intresit Eumeu.
Conca e orijas Argo, chi connottu
aiat in su mentre a Odisseu
movésidi, isfortzéndesi in tottu
a pes de l’arrivire cun anneu.
Ma sos brios li negan su cunfortu,
s’iscoittat appena e ruet mortu!