|
Su duellu tra Èttore e AiaceTelamone
(Càntigu
VII – Ott. 47-64) Cun
un'ùrulu 'e morte muidende dae
manos s'arminzu li fuesit de
sàmbene lambridu e, che tronende,
a
s'iscudu inimigu s'attappesit:
ses
pizos fatt'a pare trapassesit in
su 'e sette sa fùrria agabbende,
chena
dare a s'Eroe d'Ilione sa
chi bramait suddisfassione! S'animesit
pro su colpu faddidu su
gregu cumandante e a s'appretta, paris
bettende un'orrorosu gridu, su
traste li torresit che saetta! Ma
pro cantu sa mìria fit perfetta, in
s'iscudu de Èttore intzecchidu s'est
finas cussu raju portentosu
chena
dare a su Mere mezus gosu! Sas
lantzas ambos duos campiones da'
sos iscudos tando nd'istratzésini e
unu contr'a s'àteru s' 'ettésini che
porcrabos feridos o leones! Colpos
malos, tremendos s'addobbésini chena
però s'offender sas persones! Gai
istesin med'ora afferra-afferra suppesende
piuer dae terra! E
solu cando a Èttore segadu si
l'est s'arminzu in duos, e s'Acheu l'at
cun sa lantza de nou apprettadu, àpidu
s'est s'eroe dardaneu che
in attogu in cussu peleu e
finas cun su tuju ispizoladu dae
sa punta 'e su brunzu inimigu pro
bona sorte sua sol'azigu! S'irrujesit
de samben s'armadura! Ma
su Troianu chena si chinnire cun
unu crastu, a imboladura, tentesit
su matessi 'e lu colpire! Cun
s'iscudu 'ettadu a covaccura bi
lu paresit Aiace e faddire li
fattesit a Èttore s'afficcu de
lomper a lu 'ider pistu e siccu! Unu
marrarzu prus pesudu ancora da'
terra lêsit tando Telamone e,
cun fortza 'e zigante, a Ilione torresit
sa risposta lestru in s'ora! A
s'insegus Ettòrre, a ojos fora, che
rodulesit, a unu muntone cun
s'iscudu ispantosu fragassadu, mùcculu
in sos benujos, ispossadu! Ma
Febo, piedosu, atza e briu luego
'e li torrare meledesit; e
gai appenas si nde suppesesit che
a prima su fogu biu-'iu de
s'eróicu chertu s'allumesit! Acco'
tando a Ideu e Taltibiu ambos
pare avantzare, a iscettru in manu, pro
nde muttire gregu e troianu. E
lis nêsit Ideu d'Ilione: -Sas
armas, frades caros, deponide! Unu
e s'àteru de Zeus Cronide s'amorosa
tenides protessione! Su
chi bos nâmos adducas faghide, ca
est sa pius sàbia detzisione: giaghi
approbe su sole est a s'occasu chircade
in su retiru gosu e pasu!- Li
rispondesit Aiace:-O Ideu, a
chie at s'isfida meledada andat
custa proposta, a parrer meu, innante
de a mie presentada! S'est
Èttore a la fagher a s'Acheu non
crêo chi li 'enzat refudada. Duncas
l'avantzet isse sa proposta si
bramat de retzire una risposta!- «O
re de Salamina valorosu, -nêsit
tando s'ilìaca fortesa- non
solu ses pro Argo una difesa, ma
finas in faeddos virtudosu! Lezìttima
mi paret sa pretesa e
deo ti dimando, rispettosu, a
un'àtera 'olta 'e rimandare sa
marrania e de nos reposare. Giagh'est
leende a interighinare d'Ideu
rispettamos sos cunsizos e
gai a sos gherreris sos disizos podimos
fintzamente accunortare e
s' 'ider, poi de tantos fastizos, chen'arminzos
in manu a peleare. Duncas
tzessamundela, o Telamone, pro
bonu de sos d'Argo e d'Ilione!
|
Però
innante faghìmunos galu pare-pare
in signale d'amistade cun
un'istrinta 'e manu unu regalu, pro
chi nerzan in sa posteridade: Issos
cun atza e cun ìmpitu malu si
sun gherrados, posca in bonidade nde
l'an muttida e si sun dispididos che
amigos, simmai si nd'at bidos!» Nênde
gai, s'ispada poderosa cun
sas asas de prata li porresit paris
cun sa baina lumenosa e
Aiace puru si nd' 'oghesit da'
chintu sa chintorza valorosa de
pùrpura e bi la cunsignesit.
S'istringhesin
sa manu 'e bonu coro ambos
torrendesiche a logu insoro. Si
nd'allegresit donzi troianu in
s' 'ider a Ettòrre recuire in
mes'a issos galu biu e sanu! Non
crêian, infattis, chi fuire potterat
a su bratzu subrumanu d'Aiace
Telamone e de patire fin
timinde sa rutta d'Ilione, poi
mortu s'insoro campione! Sos
d'Argo, invece, cabos de valore
a
l'abbojare cuntentos tucchesin a
s'eroe danau e li tzocchesin sas
manos che a unu 'inchidore! Dae
s'Atride pustis lu gittesin chi,
pro li render pius mannu onore, unu
trau nde fattesit battire, a
Zeus intregadu, a l'arrustire. A
su cumandu, lestros, s'animale nde
li trazesin paritzos soldados
chi,
poi 'e s'esser bene innettiados, l'ispojolesin
cun unu pugnale. Cun
sos burteddos pustis arrodados l'iscorzesin
e a colpos d' 'istrale l'appetzesin,
mentr'àteros, bundante, su
fogu ammanizesin a s'istante! A
sa falada 'e sa brajas cun cura ponzesin
sas cadrijas a irrujare, lênde
pustis sa petta a b'assentare a
cantos mannos subr'a sa calura. E
appenas giompesit a cottura allegros
comintzesin tott'umpare a
Zeus a ondrare s'immortale e
a s'Eroe insoro geniale. Altzende
ojos a sa Ghia divina si
nde pesesit tando Agamennòne: lêsit
su mezus bìcculu 'e s'ischina e
in signale 'e cunsiderassione lu
desit a su Re de Salamina. Si
nd'allegresit meda Telamone de
su prétziu mannu e de sighire nêsit
a tottu in su divertire. Istesin oras medas rebottende olvidende
'e sa gherra onz'impeleu; pustis
cando, attattu donz'acheu e
sonnidu, 'e pius fit disizende d'agattare
in su lettu su recreu, acco'
su mere ' e Pilo avantzende in
mes'a rese, prìntzipes, soldados e
nàrrerlis cun tonos accorados: -Fizu
d'Atreu, amigos, m'iscultade! Maicantos
cumpanzos valorosos oe
ch'at Marte imbiadu a s'Ade, eroes
mannos, caros, generosos! Chi
rètzana onores dignitosos cunsizan
affriscione e piedade. Duncas,
o Re, cumbenit cras manzanu su
bisestru 'e suspender disumanu! A
sos chentales cussos disdicciados de
los regòglier naro tott'umpare e
linna meda d'arremiarzare pro
chi bi 'enzan susu collocados e
pustis in su fogu dissipados cun
sas armas e tottu, a cara a mare! A
fizos e parentes pr'accunortu s'arribbet
sa relìchia 'e donzi mortu. Dia
narrer ancora, pro ammentu de
chie cun su tempus custu logu at
a cherrer cun bonu sentimentu visitare
o cun coro in affogu, de
che lassare sinnu 'e monumentu, chi
a mentovu restet e attrogu de
s'acheu valore e siat frama chi
brujet de sa gherra dogni brama!- Accunsentes,
tzocchéndeli sas manos, prìntzipes
e gherreris si mustresin e
àteros de conca li fattesin pretziéndeli
sos cunsizos sanos. ……………………………..
|
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |