|
Su duellu tra Menelao e Paris
(Càntigu
III – Ott. 67-78) Èttore
tando e Ulisse umpare de
s'arena sas làccanas signesin e
in d'un'elmu de brunzu ch''ettesin duos nigheles pro bi decretare chie
pro primu (e los buluzesin) deveret
contr'a s'àteru imbolare sa
lantza acuta chirchende 'e 'occhire s'inimigu
mortale o lu ferire. Gregos
e Troianos peristantu faghian
votos de pregadoria: -O
Mere de s'Olimpu giustu e santu, agabbandela
custa tribulia! Chi
lu 'idemos faghe in agonia a
chie at sa neghe e in piantu, e,
si lu cheres dae penas frànghere, mancu
tempus li dias de piànghere!- Èttore,
infinis, dae s'elmu a fora, poi
missa sa manu, nde 'oghesit unu
nighele e-i sa sorte in s'ora a
s'eroe dardanu favoresit. A
sa muda dognunu si nd'istesit e
Paris, bellu che-i s'Aurora, sa
chi teniat lughente armadura de
si 'estire apesit presse e cura. Sos
burtzighinos cun tìbbias de prata in
pês caltzesit, poi in sa persone sa
coratza 'e su frade Licaone, a
tracolla s'ispada (ch'aiat s'atta che
leppa tagliente a perfessione), s'iscudu
tundu e una lantza addatta in
sas manos, in conca un'elmu finu cun
pubusones de pilu caddinu. Galu
d'Isparta su re valorosu in
s'ora si 'estesit a puntinu, sempre
'e piusu remurzende in sinu pro
Alessandru s'ódiu felosu. Lómpidu
esseret s'ùltimu destinu pr'unu
'e sos duos! A tales bramosu fit
donzunu 'e torrare a domo sua, poi
'e noe annos d'orrorosa lua!
A
distàntzia medida sas persones de
s'esércitu gregu e troianu, ne
tropp'affacca, ne troppu lontanu, s'arrodiesin
a sos campiones. E
cando in s'arena che leones intresin
cuddos cun sa lantza in manu, ambos
non tzessaian pare-pare cun ojadas de fogu 'e si mirare! |
Paris
sa lantza imbolesit innante lênde
sa mìria e gridende cun atza! Pius
potente d'unu colpu 'e matza in
s'iscudu 'e su gregu cumandante s'ispuntesit
s'arminzu saettante chena
mancu isfiorare sa coratza! Sa
sua altzesit tando s'Ispartanu nênde
a Zeus:-M'aggiua, o Soberanu! Su
chi Paris bordidu at malu tortu faghe
chi lu piangat isse solu! Accansa
a mie de lu 'ider mortu, a
Gregos e Troianos su consolu d'una
paghe 'iusta e su cunfortu de
recuire a domo, che a bolu! Su
bratzu, o Babbu santu, mi sustene pro
ch'in tottue triunfet su Bene!- Pustis
sa lantza cun bultzu fortzudu detzisu
contr'a Pàride imbolesit. Ira
mala, su ferru trapassesit da'
parte in parte su reale iscudu e
galu sa coratza l'isprendesit
pagu
accurtzu a su fiancu nudu! Ma
vittesit sa morte Priameu
a
insegus brinchende a unu 'oleu! Lêsit
s'ispada in s'ora Menelau
subr'a
s'elmu cun fogosu apprettu lu
colpesit, a mùilos che trau! E
l'aiat su tuju nettu-nettu ismutzurradu
e sa vida leau si
unu deus, pro calchi dispettu, non
bi l'aeret lestru fragassada! Tand'iscramesit
cun boghe accorada: De
cantu sias ingiustu e crudele, o
Zeus eterrenu, non l'ischia! Ello
segare cust'ispada mia devias
tue mentre a s'infidele sa
paga 'e su dannarzu li rendia? Fàtzile
non che falat tantu fele!- A
pubusones tando 'e lu leare pensesit
isse pro l'istrasinare! Che
lu giuttesit, che cane urulende, finas
a pês de s'esércitu sou e-i
cuddu a morrer fit a prou istrangugliadu:
lu fit attoghende su
suttabula corriattu e nou de
s'elmu, sende gai istrasinende! E
trasinadu l'aiat ancora fintz'a lu 'ider mortu, a limba fora!
|
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |