Su duellu tra Menelao e Paris            

(Càntigu III – Ott. 67-78)

 

 

 

Èttore tando e Ulisse umpare

de s'arena sas làccanas signesin

e in d'un'elmu de brunzu ch''ettesin

duos nigheles pro bi decretare

chie pro primu (e los buluzesin)

deveret contr'a s'àteru imbolare

sa lantza acuta chirchende 'e 'occhire

s'inimigu mortale o lu ferire.

 

Gregos e Troianos peristantu

faghian votos de pregadoria:

-O Mere de s'Olimpu giustu e santu,

agabbandela custa tribulia!

Chi lu 'idemos faghe in agonia

a chie at sa neghe e in piantu,

e, si lu cheres dae penas frànghere,

mancu tempus li dias de piànghere!-

 

Èttore, infinis, dae s'elmu a fora,

poi missa sa manu, nde 'oghesit

unu nighele e-i sa sorte in s'ora

a s'eroe  dardanu favoresit.

A sa muda dognunu si nd'istesit

e Paris, bellu che-i s'Aurora,

sa chi teniat lughente armadura

de si 'estire apesit presse e cura.

 

Sos burtzighinos cun tìbbias de prata

in pês caltzesit, poi in sa persone

sa coratza 'e su frade Licaone,

a tracolla s'ispada (ch'aiat s'atta

che leppa tagliente a perfessione),

s'iscudu tundu e una lantza addatta

in sas manos, in conca un'elmu finu

cun pubusones de pilu caddinu.

 

Galu d'Isparta su re valorosu

in s'ora si 'estesit a puntinu,

sempre 'e piusu remurzende in sinu

pro Alessandru s'ódiu felosu.

Lómpidu esseret s'ùltimu destinu

pr'unu 'e sos duos! A tales bramosu

fit donzunu 'e torrare a domo sua,

poi 'e noe annos d'orrorosa lua!

 

A distàntzia medida sas persones

de s'esércitu gregu e troianu,

ne tropp'affacca, ne troppu lontanu,

s'arrodiesin a sos campiones.

E cando in s'arena che leones

intresin cuddos cun sa lantza in manu,

ambos non tzessaian pare-pare

cun ojadas de fogu 'e si mirare!

 

 

 

Paris sa lantza imbolesit innante

lênde sa mìria e gridende cun atza!

Pius potente d'unu colpu 'e matza

in s'iscudu 'e su gregu cumandante

s'ispuntesit s'arminzu saettante

chena mancu isfiorare sa coratza!

Sa sua altzesit tando s'Ispartanu

nênde a Zeus:-M'aggiua, o Soberanu!

 

Su chi Paris bordidu at malu tortu

faghe chi lu piangat isse solu!

Accansa a mie de lu 'ider mortu,

a Gregos e Troianos su consolu

d'una paghe 'iusta e su cunfortu

de recuire a domo, che a bolu!

Su bratzu, o Babbu santu, mi sustene

pro ch'in tottue triunfet su Bene!-

 

Pustis sa lantza cun bultzu fortzudu

detzisu contr'a Pàride imbolesit.

Ira mala, su ferru trapassesit

da' parte in parte su reale iscudu

e galu sa coratza l'isprendesit  

pagu accurtzu a su fiancu nudu!

Ma vittesit sa morte Priameu            

a insegus brinchende a unu 'oleu!

 

Lêsit s'ispada in s'ora Menelau              

subr'a s'elmu cun fogosu apprettu

lu colpesit, a mùilos che trau!

E l'aiat su tuju nettu-nettu

ismutzurradu e sa vida leau

si unu deus, pro calchi dispettu,

non bi l'aeret lestru fragassada!

Tand'iscramesit cun boghe accorada:

 

De cantu sias ingiustu e crudele,

o Zeus eterrenu, non l'ischia!

Ello segare cust'ispada mia

devias tue mentre a s'infidele

sa paga 'e su dannarzu li rendia?

Fàtzile non che falat tantu fele!-

A pubusones tando 'e lu leare

pensesit isse pro l'istrasinare!

 

Che lu giuttesit, che cane urulende,

finas a pês de s'esércitu sou

e-i cuddu a morrer fit a prou

istrangugliadu: lu fit attoghende

su suttabula corriattu e nou

de s'elmu, sende gai istrasinende!

E trasinadu l'aiat ancora

fintz'a lu 'ider mortu, a limba fora!

 

 

 

      Addaesegus / Indietro   -   ILIADE