S’invocascione -

 “D’Achille, o  Musa, s’ira furiosa…”       

         (Càntigu  I – Ott.  1-12)

 

Musa de Logudoro, Lughe 'ia,

su fiancu susténemi benigna

e si ti paret cust'impresa digna

d'Ilione ammùstrami sa via,

pro ch'intendat d'Omero sa Sardigna             

s'épica immortale Poesia.

Aggiúami ti prego, o Dea santa,

s'istòria a la contare tottacanta.

 

D'Achille,  o Musa, s'ira furiosa

faghe chi nerza a sos Sardos Lettores,

ira pro sos Acheos ruinosa

chi lis costesit luttos e dolores.

Ira tremenda, sa pius felosa,

ch'a sos bàscios de s'Orcu  iscurigores,

prim''e s'ora, che malos muliones

trazadu at maicantos Campiones.

 

E cantos sa troiana disaura

nde lassesit chen'esser interrados,

de samben e piuer saccarrados

a canes e benturzos in pastura,

dae su die chi si sun brigados

de Atreu sa primagenitura

de sos Gregos supremu cumandante,

cun Achille a sos Deos simizante!

 

(Sa chi Zeus a Teti d'accansare

promittesit durissima sentèntzia

degai si deviat avverare!)

Ma istesit d'Apollo sa potèntzia

a los ponner in chertu ambos umpare,

offesu pro sa mala accuglièntzia

chi fattesit a Crise prim'Atreu

addagh'andesit a su campu acheu.

 

A iscarmentu tando s'Immortale

una peste mandesit, mai 'ista,

sa zente moriat, colpu e ista!

chena poder resister a su male.

Neghe sa de su Re sa pius trista

ch'in paragone non b'est s'uguale!

Lettore, non ti ponzas contr'a Deos

ca prestu o tardu rues in anneos!

 

Si fit Crise, adducas, presentadu

a sas naves acheas in peleu,

cun in sas manos s'iscettru doradu

e-i sas bendas sacras de su Deu,

pedinde chi l'aeret re Atreu

riséide, sa fiza, liberadu.

De su riscattu su preju ammustresit

implorende pustis isclamesit

 

-

 

 

 

 

-O Atrides, o Gregos valorosos,

sa gràscia chi bos pedo m'accansade

e bos fattat s'Olimpu, 'ittoriosos,

de Priamu leare sa tzittade.

Sa fiza mi rendide e, generosos,

su chi dare bos potto m'atzettade.

Apollo saettante preferide

e s'ira sua, o frades, la timide!-

 

In su l'intender sa pregadoria

sos d'Argo si mustresin accunsentes.

Agamènnone invece in marrania

cun modos rispondesit differentes:

-Cheret, o betzu, chi non ti presentes

a ojos mios un'àtera ia,

ca si la faghes símile attrivida

Deus non b'at chi ti salvet sa vida!

 

Bae, ca de la 'ider liberada

a fiza tua non t'at a resèssere!

In domo la dêt fagher s'imbetzada

a filare cun àteras e tèssere

e cumpagna 'e lettu m'at a èssere!

Ma tue mezus bae a s'impressada!-

In tempus, su mischinu, arrennegadu

si che fuesit che cane mazadu.

 

In una cala lestru s'appartesit

(sas undas s'intendian sona-sona!)

e a su deus sou s'invochesit:

-O fizu soberanu de Latona,

mal'offesa s'Atride mi fattesit!

Custa, ti prego, non bi la perdona!

Sminteu sacru, Mere de Tenedo,

faghemila sa gràscia chi ti pedo.

 

O de Crisa e de Cilla amparadore,

si sos altares de fiores bellos

sempr'adornados t'apo cun amore,

si de crabittos rassos e bitellos

ti dedichei su mezus fiore,

custos disizos m'atzetta noellos:

contr'a s'Atreu, a sas zentes suas,

màndalis prestu sas saettas tuas!-

 

L'iscultesit Apollo su lamentu:

si ponzesit a coddu su turcassu,

lêsit s'arcu de prata e, che bentu

in notte fusca, (faghian fragassu

sas fritzas suas!) in unu momentu

in campu acheu frimmesit su passu.

Daenant'a sas naves si paresit

e-i sos malos trastes ch’imbolesit.

 

 

        Addaesegus / Indietro   -   ILIADE