|
S’invocascione -
“D’Achille, o
Musa, s’ira furiosa…”
(Càntigu I – Ott. 1-12) Musa
de Logudoro, Lughe 'ia, su
fiancu susténemi benigna e
si ti paret cust'impresa digna d'Ilione
ammùstrami sa via, pro
ch'intendat d'Omero sa Sardigna
s'épica
immortale Poesia. Aggiúami
ti prego, o Dea santa, s'istòria
a la contare tottacanta. D'Achille,
o Musa, s'ira furiosa faghe
chi nerza a sos Sardos Lettores, ira
pro sos Acheos ruinosa chi
lis costesit luttos e dolores. Ira
tremenda, sa pius felosa, ch'a
sos bàscios de s'Orcu iscurigores, prim''e
s'ora, che malos muliones trazadu
at maicantos Campiones. E
cantos sa troiana disaura nde
lassesit chen'esser interrados, de
samben e piuer saccarrados a
canes e benturzos in pastura, dae
su die chi si sun brigados de
Atreu sa primagenitura de
sos Gregos supremu cumandante, cun
Achille a sos Deos simizante! (Sa
chi Zeus a Teti d'accansare promittesit
durissima sentèntzia degai
si deviat avverare!) Ma
istesit d'Apollo sa potèntzia a
los ponner in chertu ambos umpare, offesu
pro sa mala accuglièntzia chi
fattesit a Crise prim'Atreu addagh'andesit
a su campu acheu. A
iscarmentu tando s'Immortale una
peste mandesit, mai 'ista, sa
zente moriat, colpu e ista! chena
poder resister a su male. Neghe
sa de su Re sa pius trista ch'in
paragone non b'est s'uguale! Lettore,
non ti ponzas contr'a Deos ca
prestu o tardu rues in anneos! Si
fit Crise, adducas, presentadu a
sas naves acheas in peleu, cun
in sas manos s'iscettru doradu e-i
sas bendas sacras de su Deu, pedinde
chi l'aeret re Atreu riséide,
sa fiza, liberadu. De
su riscattu su preju ammustresit implorende
pustis isclamesit - |
-O
Atrides, o Gregos valorosos, sa
gràscia chi bos pedo m'accansade e
bos fattat s'Olimpu, 'ittoriosos, de
Priamu leare sa tzittade. Sa
fiza mi rendide e, generosos, su
chi dare bos potto m'atzettade. Apollo
saettante preferide e
s'ira sua, o frades, la timide!- In
su l'intender sa pregadoria sos
d'Argo si mustresin accunsentes. Agamènnone
invece in marrania cun
modos rispondesit differentes: -Cheret,
o betzu, chi non ti presentes a
ojos mios un'àtera ia, ca
si la faghes símile attrivida Deus
non b'at chi ti salvet sa vida! Bae,
ca de la 'ider liberada a
fiza tua non t'at a resèssere! In
domo la dêt fagher s'imbetzada a
filare cun àteras e tèssere e
cumpagna 'e lettu m'at a èssere! Ma
tue mezus bae a s'impressada!- In
tempus, su mischinu, arrennegadu si
che fuesit che cane mazadu. In
una cala lestru s'appartesit (sas
undas s'intendian sona-sona!) e
a su deus sou s'invochesit: -O
fizu soberanu de Latona, mal'offesa
s'Atride mi fattesit! Custa,
ti prego, non bi la perdona! Sminteu
sacru, Mere de Tenedo, faghemila
sa gràscia chi ti pedo. O
de Crisa e de Cilla amparadore, si
sos altares de fiores bellos sempr'adornados
t'apo cun amore, si
de crabittos rassos e bitellos ti
dedichei su mezus fiore, custos
disizos m'atzetta noellos: contr'a
s'Atreu, a sas zentes suas, màndalis
prestu sas saettas tuas!- L'iscultesit
Apollo su lamentu: si
ponzesit a coddu su turcassu, lêsit
s'arcu de prata e, che bentu in
notte fusca, (faghian fragassu sas
fritzas suas!) in unu momentu in
campu acheu frimmesit su passu. Daenant'a
sas naves si paresit e-i
sos malos trastes ch’imbolesit.
|
| Addaesegus / Indietro - ILIADE |